Poeta i zegar

Poeta i zegar

 

Poeta żyć nie może

W rytmie bicia serca

To zbyt duże tempo

On potrzebuje czasu

Do spokojnego namysłu

Nad swoim „dziś” i „jutro”

Czasu wyznaczanego

Przez wahadło zegara

 

Potrzebuje też czasu

Na rozmowę z Muzą,

Która nawiedza go cichcem

W nocy, gdy wszyscy śpią,

By rano wraz z biciem zegara

Pożegnać go w milczeniu

Zegar poecie potrzebny jest

By wiedział, kiedy Ona

Znów do niego przyjdzie

By otulić go swoim szalem

Zapomnienia.

 

Wiersz ten jest moją poetycką odpowiedzią na opublikowany na zaprzyjaźnionym blogu wiersz Wojtka Hübnera „Zegarek dla poety”

Może Ci się również spodoba

Miło mi będzie poznać Twoją opinię

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Nie możesz kopiować zawartości tej strony. Jeśli chcesz wykorzystać jakąś treść, skontaktuj się z właścicielem domeny.
%d bloggers like this: